අවසානය පැමිණ තිබේ. ශ‍්‍රී ලංකාව බහුපාක්ෂික ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී රටක් වශයෙන් පැවැතීම දීර්ඝ කාලයකට අවසන් වන හෝරාව පැමිණ ඇත. ජනාධිපති රාජපක්ෂ තෙවැනි සහ හතරවැනි වතාවටත් ජනාධිපති බවට පත් වීම සඳහා අවශ්‍ය කැරෙන ව්‍යවස්ථාමය ප‍්‍රතිපාදන ඉක්නින්ම ශ‍්‍රී ලංකාවේ නීතිය බවට පත් වනු ඇත.

අරුමය නම් මෙම ව්‍යවස්ථා වෙනස සඳහා අවශ්‍ය දේශපාලන බලවේග සහ තර්ක ඔහු ලබා ගන්නේ කිසිදු ප‍්‍රජාත‍්‍රන්ත‍්‍රවාදී දේශපාලනයකට ඉඩක් නොතබා ඒක පාක්ෂිකවූත් ඒක අධිපතිවූත් රාජ්‍යක් පිහිටුවීම පිණිස සටන් වැදුණු දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය සහ එහි නායක වේලූපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් පරදවා ලද ජයග‍්‍රහණය මතින් වීම යි. දැන් ජයග‍්‍රාහකයා පරාජිතයාගේ දේශපාලන වේශයට ආරූඩ වෙමින් තිබේ. මෙම ව්‍යවස්ථා සංසෝධනය මෙම පරාජිත අවේශයේ කූට ප‍්‍රාප්තිය යි. මෙතැනින් එහාට යාමට අවශ්‍ය නැත. ආවේශය සම්පූර්ණ ය.

එල්ටීටීඊ ය සහ ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍යය අතර පැවැති දීර්ඝ කාලීන යුද දේශපාලන ගැටුම විසින් විවිධාකාර තලයන් හි දී  දෙපාර්ශවය අනෙකාගේ ප‍්‍රතිබිම්භ බවට පත් විය. එය යුද්ධයක අනීවාර්්‍ය නොවන නමුත් විපාකයකි. පශ්චාත් යුද්ධ සමාජ එක්කෝ ගැඹුරු ප‍්‍රතිසංස්කරණ හරහා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සහ මානවවාදී බවට පත් වෙති. නැතහොත් යුද්ධයේ බොහෝ විසකුරු ලක්ෂන එලෙසම තබා ගනිමින් විවිධ මට්ටමින් අත්තනෝමතික සහ මානව විරෝධි සමාජ බවට පත්වෙති. පශ්චාත් යුද්ධ අත්දැකීම මේ තාක් දුරට පෙන්වා ඇත්තේ ශ‍්‍රී ලංකාව දෙවන තෝරා ගැනීම කරා ගමන් කරන බව යි.

එල්ටීටීය දෙමළ සමාජයෙ හි සිය ආධිපත්‍ය තහවුරු කර ගත්තේ දෙමළ දේශපාලනය තුළ පැවැති සියළු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අගයන් අකාමකා දමමිනි. ඒ කරා දෙමළ දේශපාලනය තල්ලූ වී යෑමට තර්ක සහ පදනම සපයන ලද්දේ ප‍්‍රශ්චාත් නිදහස් ශ‍්‍රී ලංකාවෙහි දෙමළ ජනයා ගොදුරු වූ  විශම සැළකීමත් ඔවුන්ගේ ප‍්‍රජාත්නත‍්‍රවාදී ක‍්‍රියාමාර්ග ප‍්‍රචණ්ඩත්වයෙන් මැඩලීමත් නිසා බව වෙනම කරුණකි. එම ඉතිහාසය විසින් සන්නද්ධ විරුද්ධකම් පෑම සාධාරණ කළ හැකි නමුත් එල්ටීටීඊ යේ මානව සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී දේශපාලනය සාධාරණ කළ නොහැකි ය. එමෙන්ම එල්ටීටීඊ යේ මානව විරෝධී දේශපාලනය පෙන්වා පශ්චාත් යුද්ධ ශ‍්‍රී ලංකාව අත්තනෝමතිකත්වයට ගෙන යාම ද සාධාරණ කළ නොහැකි ය.

එල්ටීටීඊ ය දෙමළ ජාතිකවාදී දේශපාලනය තුළ සිය මූලිකත්වය තහවුරු කර ගත්තේ අනෙක් සියළු දෙමළ සටන්කාමී සංවිධාන විනාශ කර දැමීම සහ උරා ගැනීම මගිනි. අද දකුණේ දේශපාලනය තුල විපාක්ෂික දේශපාලන පක්ෂ සහ සමාජ සංවිධාන මුහුණ දී සිටින තත්ත්වය එයම නොවේ ද? එල්ටීටීයේ තුවක්කුව වෙනුවට අද පාවිච්චචි වන්නේ වරදාන සහ  බියගැන්වීම් ය. එමගින් විපක්ෂයේ සියළු දේශපාලන පක්ෂ දෙකඩ තෙකඩ කරනු ලැබ ඇත. නැතහොත් උරා ගනු ලැබ ඇත. අද ආණ්ඩුවේ දරුණූ ප‍්‍රහාරයට ලක්වන දේශපාලනඥයින් හෙට ආණ්ඩුවේම සුරතලූන් බවට පත්වෙති. දුෂ්ඨයා එක් සැණින් සුරතලා බවට පත් කැරෙන මන්ත‍්‍රය අන් කිසිවක් නොව වරදාන හෝ බිය ගැන්වීම හමූයේ පෙන්වන නිරපේක්ෂ යටහත් පහත් බාවය යි. එල්ටීටීඊය යටතේ ප‍්‍රධාන දෙමළ දේශපාලන පක්ෂය බවට පත්ව තිබූ දෙමළ සන්ධානය එදා මුහුණ දී තිබූ තත්ත්වයත් එයම ය.

එල්ටීටීඊ ය සිය අණසක පැවැති වන්නියේ ජනයාට එම ප‍්‍රදේශයෙන් පිටවීම තහනම් කරන තිබුණි. තාවකාලිකව හෝ වන්නි ප‍්‍රදේශයෙන් පිටවීම පිණිස විශාල මුදලක් හෝ පවුලේ අයකු ඇපයට තැබිය යුතු විය. අද ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍යය යටතේ ද වන්නියේ එම ජනයා මුහුණ දෙන්නේ එම තත්ත්වයට ම යි. ඔව්න්ට  රාජ්‍ය බලධාරීන්ගේ අවසර නැතිව පදිංචි ස්ථාන පවා වෙනස් කිරීම තහනම් ය. එපමණක් නොව කොළඹ ජීවත්වන දෙමළ ජනයා පවා ලැයිස්තු ගත කරන්නට දැන් පටන් ගෙන තිබේ.

එල්ටීටීඊ ය සිංහල මුස්ලිම් ජනයා සිය පාලන ප‍්‍රදේශයන්ගෙන් පලවා හැරියේ ය. අපේක්ෂිත වූ ඊළාම් රාජ්‍ය ය ප‍්‍රායෝගික වශයෙන් තනි දෙමළ රාජ්‍යක් බව පෙනෙන්නට තිබුණි.  දැන් ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍යය දෙමළ ජනාවාස ප‍්‍රදේශයන් සිංහලකරණයෙහි නිරත වෙයි. ඊට හොදම උදාහරණයක් නම් දෙමළ ජනයාගේ සංස්කෘතික දායාදයක් වූ යාපනයේ බුදු දහමේ නෂ්ඨාවශේෂ සිංහල කැරෙමින් ඇති සැටිය. යාපනයේ බෞද්ධ නෂ්ඨාවශේෂ සහිත කන්තරෝදෙයි දැන් කදුරුගොඩ පුරාණ විහාරය ලෙස නම් කරනු ලැබ තිබේ. මෙම නෂ්ඨාවශේෂ දෙමළ බුදුදහමට අයත් ඒවා මිස සිංහල බුදු දහමට අයත් ඒවා නොවේ. මෙවැනි නිදසුන් බොහෝ ය.  එකදු සිංහලයකු හෝ වාසය නොකරන දෙමළ ප‍්‍රදේශයන්හි පාරවල් සඳහා සිංහල නම් තබා තිබේ.

එල්ටීටීඊය යටතේ කිසිදා ජනමාධ්‍ය නිදහසක් නොතිබුණි. එහි තර්කය වූයේ ජාතික විමුක්ති අරගලයක් කරගෙන යන බැවින් ඊට බාදා කැරෙන ජනමාධ්‍ය පැවැතීම හානිදායක බව යි. එම තර්කයම ණයට ගත් ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍යය ජාතිය බේරා ගැනීමේ යුද්ධයක් පවතින බැවින් ඊට බාධා කැරෙන්නේ යැයි සැළකූ ජනමාධ්‍ය පැවැතීමට ඉඩ දුන්නේ නැත. යුද්දාවසානයෙන් මාස 16කට පසු අද පවා ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍යට කළකට පෙර එය භුක්තිවිදි නිදහස නැති බව අලූතෙන් කීමට අවශ්‍ය නැත. එය ලැබෙන පාටක් ද නැත.

එල්ටීටීඊ ප‍්‍රදේශයන්හි පොලීසිය ද එල්ටීටීඊය ම විය. එයට නාමික නිදහසක් තිබුණි. අද පශ්චාත් යුද්ධ ශ‍්‍රී ලංකාවේ පොලීසිය අයත් වන්නේ පාලක පක්ෂයේ දේශපාලකයින්ට ය. නව ව්‍යවස්ථා සංසෝධනය විසින් පැවැති පොලිස් කොමිෂම ඉවත් කරනු ලැබ සියළු බලතල පොලිස්පති වෙත පැවරෙයි. පසුගිය කාලය පුරාම සිටි පොලිස්පතිවරුන් දේශපාලන අතවැසින් ලෙස සේවය කළ බවට කොපමණ චෝදනා එල්ල වී ඇත් ද? එල්ටීටීඊ පාලන ප‍්‍රදේශයන්හි අධිකරණය එල්ටීටීඊ යම වූ පරිදි පශ්චාත් ශ‍්‍රී ලංකා අධිකරණය ආණ්ඩුවේම එකක් වනවාට අප කැමැති ද?

එල්ටීටීඊයට එල්ල වූ එක් ප‍්‍රබල විවේචනයක් වූයේ එය ජය ලබා වෙනම රාජ්‍යයක් පිහිටුවනු ලැබුයේ නම් එය තනි පක්ෂයක් රාජ්‍යක් වනු ඇති බවත් ප‍්‍රභාකරන් එහි එකම නායකයා වනු ඇති බවත් ය. අද පශ්චාත් යුද්ධ ශ‍්‍රී ලංකාවේ කැරෙන්නට නියමිත ව්‍යවස්ථා වෙනසෙහි යටි අරුත ද එයම නොවේ ද?

ජනාධිපති රාජපක්ෂ සිය ජනවරම ලබා ගත්තේ සිය පළමු ධුර කාලයෙන් පසු විධායක ජනාධිපතිධුරය වෙනස් කිරීමට පොරෙන්දු වෙමිනි. දැන් ඒ වෙනුවට ඊට සහමුලින්ම  ප‍්‍රතිවිරුද්ධ ලෙස  සිය ජීවිත කාලය පුරාම වුව විධායක ජනාධිපති ලෙස තේරී පත්විය හැකි පරිදි ව්‍යවස්ථාව සංසෝධනය කර ගන්නවා ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාවෙහි 1978 ව්‍යවස්ථාව මගින් විධායක ජනාධිපතිධුරය උපරිම කාල සීමා දෙකකට සීමා කරනු ලැබ ඇත්තේ එම ධුරය සතු අතිමහත් බලතල සළකාගෙන ය.

දැන් මෙම සංසෝධනය මගින් ඇති තරම් කාලයකට ජනාධිපති ධුරයේ රුදී සිටීමට මහින්ද රාජපක්ෂ නීතිමය ආවරණයක් ලබා ගන්නේ මේ තාක් තිබූ බලතලවලට අමතරව මැතිවරණ, මානව හිමිකම්, අල්ලස් ¥ෂණ, අධිකරණ සහ රාජ්‍ය සේවා යනාදී කොමිෂන් සභා පත්කිරීමේ බලය ද ජනාධිපතිවරයාටම ලබා ගෙන ය. මෙම කොමිෂන් සභා පිළිබඳ උපදෙස් දීමට විපක්ෂ නායකයාට හැකි නමුත් ජනාධිපතිවරයා ඊට සවන් දිය යුතු නැත. මේ වනාහී  ඕනෑම ඒකාධිපතියකු ඊර්ෂාවට ලක් කරන තරමේ බලතල ගොන්නකි.

මෙම ව්‍යවස්ථා සංසෝධනය අප තේරුම් ගත යුත්තේ වත්මන් ආණ්ඩුවේ දේශපාලන සංයුතිය ද පසුබිමේ ඇතිවය. එනම් ආණ්ඩුව තුළ රාජපක්ෂවරුන් සතු අතිමහත් සහ තීරණාත්මක බලය යි. නාමල් රාජපක්ෂගේ දේශපාලන ප‍්‍රතිරූපය ගොඩ නගනු ලබන්නේ ඊළඟ නායකයා කරනු පිණිස බව නොදන්නා අයකු අද ශ‍්‍රී ලංකාවේ සිටිය නොහැක. මෙම පසුබිම තුළ මෙම ව්‍යවස්ථා සංසෝධනය මගින් අදහස් කැරනෙ අරමුණ තේරුම් ගැනීම දුෂ්කර නැත.

මෙම ව්‍යවස්ථා සංසෝධන විසින් ශ‍්‍රී ලංකාව කෙටියෙන් ව්‍යවස්ථාපිත ඒකාධිපතිත්වයක් බවට පත් වෙයි. එය හැදින්වීමට වෙනත් වචනයක් නැත. එහි ප‍්‍රයෝගික දේශපාලන අරුත වන්නේ රාජපක්ෂ පාලනය එම ව්‍යවස්ථාපිත ඒකාධිපතිත්වයේ රූපකාය බවට බොහෝ කාලයක් සඳහා පත්වීම යි. කලකට ගොඩ ආ නොහැකි පසුබෑමකට ලක්ව සිටින දේශපාලන විපක්ෂය ද මෙම පසුබිමට එක් කල විට අපට ලැබෙන්නේ ඉතාම ඉතාම අදුරු චිත‍්‍රයකි.

සුනන්ද දේශප‍්‍රිය

05.09.2010

ශ‍්‍රී ලංකාව 66 වැනියා

අද ලෝකයේ ජීවත්වීමට යහපත්ම රට කුමක් ද? එය තීරණය වනු ඇත්තේ පුද්ගල කැමැත්ත සහ විවිධ සාදක අනුව ය. ඔබට එවැනි තීරණයත් ගැනීමට අවස්ථාවක් ලදොත්  ඔබ වැදගත් කම දෙන්නේ කුමණ සාදක වලට ද? සීතල සහ රශ්නය මෙන්ම සාමය, නිදහස සහ සරුසාරබව යනාදිය එකවරම සිහියට එන කරුණු විය හැකි ය.

ලෝකයේ වැඩිම උණුසුම වාර්තා වී ඇති රට ලිබියාව ය. ඒ 1922 වසරේ සැප්තැම්බර් 13 දා ය. එදින ලිබියාවේ උණුසුම  සහිත සෙල්සියස්් අංශක 57.7ක් දක්වා ඉහළ ගියේ ය. එළෙස කලින් කලට අධික උෂ්ණත්වයන් වාරිතා වන රටවල් ගණනාවක්ම ඇතත්  වර්ශය පුරාම පවතින උෂ්ණත්වයේ සාමන්‍ය වැඩිම රට ඉතියෝපියාව යි. එහි සාමන්‍ය උෂ්නත්වය සෙල්සියස් 34.4 කි. බොහෝ ජීව විද්‍යඥයින් කල්පනා කරන්නේ ආදිතම මානවයා බිහි වූ රට ඉතියෝපියාව බව යි.

ලෝකයේ සීතලම රට ඇන්ටාර්ටිකාව ය. එහි සීතල සෙල්සියස් රින 82.9ක් තරම් පහළ යා හැකි ය. එහි නිත්‍ය ජනගහණයක් නැත. එනමුත් කැනඩාව, ආමෙරිකාව සහ රුසියාව යනාදී රටවල් අධික සීතලෙන් ගල් ගැසෙන ජනාවාස වූ පෙදෙස් තිබේ.

ශ‍්‍රී ලංකාවට 66වන ස්ථානය හිමි වූ ඇමෙරිකාවේ නිවිස් වීක් සඟරාව කළ සමීක්ෂණයට එවැනි කරුනු බලපෑවේ නැත. ඉහත කී  කරුණ අපට පෙන්වන්නේ  ඕනෑම සමීක්ෂණයක තිබිය හැකි සීමාවන් ය. කොතරම් යහපත් වුවත් අංක එකට පැමිණි පින්ලන්තය ද මාස හතරක් පුරා හිමෙන් වැසී යන අධික සීතල සහිත රටකි. අංක හයට පැමිණි නොර්වේ ද සීතල දේශගුණය උරුම කරගත් රටකි. ශ‍්‍රී ලංකාව වැනි නිර්වර්ථන කලාපීය වැසියනට එවැනි රටක් ජීවත් වීමට හොදම රටක් වන්නේ නැත.

නිවස්වීක් සඟරාව සිය සමීක්ෂණය හදුන්වා දුන්නේ මෙසේ ය: ”ඔබ අද උපත ලද හොත් සෞඛ්‍යමත්, සැළකිය යුතු තරම් සෞභ්‍යාගමත් සහ ඉහළට යෑමේ ආර්ථික අවස්ථාවන් වඩා හොදින්ම ලබා දිය හැකි රට කුමක් ද? මෙම විශේෂ සමීක්ෂණයේ දී  අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය, ජීවන තත්ත්වය, ආර්ථික ඉඩ ප‍්‍රස්ථා සහ දේශපාලන පරිසරය යන කරුණු පහ සළකා බලන ලදී.”

නිව්ස් වීක් සඟරාවට අනුව ජීවත්වීමට හොදම  රටවල් 100 ය තෝරා ගන්නා ලද්දේ එම සමීක්ෂනයට අනුව ය. ඒ අතරින් පළමු වැන්නා වූයේ ළකුනු 89.40ක් ලබා ගත් පින්ලන්තය යි. ඒ අතරින් 100 වන ස්ථානය ගත්තේ අප‍්‍රිකානු රටක් වන බුකිනෝ පූසෝ ය. එයට ළකුනු 33.59ක් ලැබුණු අතර ශ‍්‍රී ලංකාව 66 වන තැනට පැමිණයේ ළකුණු 58.80ක් ලබා ගනිමිනි.

දකුණු ආසියාවේ රටවල් අතුරින් මාලදිවයින, නේපාලය සහ බූටානය ජීවත්වීමට හොදම රටවල් 100 අතරට පැමිණියේ නැත. ශ‍්‍රී ලංකාව ලෝකයෙන් ම 66 වන තැනට පත් වෙත්දී ආසියාවෙන් හත් වැන්නා බවට ද දකුණු ආසියාවෙන් පළමුවැන්නා බවට ද පත් විය. ඒ ගැන බොහෝ සාඩම්බර ප‍්‍රකාශ අසන්නට ලැබුණි.

දකුණු ආසියනු රටවල් ලබා ගත් ස්ථාන සහ ළකුනු

රට         ස්ථානය              ළකුණු

ශ‍්‍රී ලංකාව      66            58.80

ඉන්දියාව            78            55.70

බංගලදේශය     88            47.40

පකිස්ථානය       89            47.07

ශ‍්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවට වඩා ඉහළට පැමිණියේ විශේෂයෙන්ම අධ්‍යපනය යටතේ සළකා බලන ලද සාක්ෂරතාවයේ ඉහළ අගය ( 98.8 සහ 61.4*, සෞඛ්‍ය යටතේ සළකා බලන ලද පරමායුෂ (63 සහ 56* යන කරුණු දෙක සඳහා ලද වැඩි ලකුණු නිසා ය. ජීවන තත්ත්වය යටතේ ද ශ‍්‍රී ලංකාව ඉන්දියාවට වඩා ලකුණු ලබා ගත්තේ ය.

දේශපාලන පරිසරය යන සාධකය යටතේ සළකා බලන ලද්දේ මැතිවරණයකදී ජන්දය දෙන ප‍්‍රතිශතය සහ පවත්නා ආණ්ඩුව කොතරම් ස්ථාවරද යන්න ය. එහිලා කිසිදු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතිවාසිකම් පිළිබද දර්ශක සළකා බැලූනේ නැත. ඊට හොදම නිදසුන කිසිදු ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතිවාසිකමක් නැති සහ දරුණු මර්දනකාරී පාලනයක් පවත්වාගෙන යන සිංගප්පූරුව 20වන ස්ථානය ලබා ගැනීමයි. දේශපාලන ස්ථාවර බව අතින් එය ළකුනු 84.5ක් තරම් ඉහළ අගයක් ලබා ගත්තේ ය. මෑත කාලීන සමාජ සමීක්ෂන පෙන්වා දෙන්නේ සිංගප්පූරුවේ ජනයාගෙන් සියයට 20ක් ම අවස්ථාවක් ලදොත් නිදහස සහිත වෙනත් රටක ජීවත්වීමට අපේක්ෂා කරන බව ය. එවැනිම පොලිස් රාජ්‍යක් පවත්වා ගෙන යන ඊශ්රාලය 22වන ස්ථානය ලබා ගත්තේ ය. දුප්පත්කමින් පිරි ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී දේශපාලන ක‍්‍රමයක් නැතිව එකම පක්ෂයක් විසින් වසර 60ක් පාලනය කරන කියුබාව 50වන ස්ථානය ලබා ගත්තේ අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍යට වැඩි ළකුනු ලබා ගනිමිනි. දේශපාලන ස්ථාවර බව අතින් ශ‍්‍රී ලංකාව ළකුනු 58.5ක් ලබා ගන්නා විට ඒක පාක්ෂික පාලනයක් සහිත කියුබාව ළකුනු 57ක් ලබා ගත්තේ ය. චීනය දේශපාලන වටපිටාව අතින් 99 ස්ථානය ලබා ගත් නමුත් සමස්ත වශයෙන් 59 වැන්නා විය.

අනෙක් අතට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලන ක‍්‍රමයන් සාර්ථකව පවත්වා ගෙන යන සියළුම රටවල් පාහේ මෙම දර්ශකයෙහි ඉදිරියේම සිටිති. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය සහ විවිධාකාර සමාජ සුභසාධන පිළිවෙත් පවත්වාගෙන යන පින්ලන්තය, ස්වීඩනය, නොර්වේ, ඩෙන්මාර්කය. කැනඩාව, ස්විස්ටර්ලන්තය යනාදී රටවල් ලෝකයේ ජීවත්වීමට යෝග්‍ය හොදම රටවල් අතර සිටිති.

රටවල් කිහිපයක් සාදක පහ යටතේ ලබා ගත් ස්ථාන පෙන්නුම් කරන පහත වගුවෙන් කරුණූ ගනනාවක් දැක ගත හැකිය. එනම් යම් යම් සාදක අතින් ඉතා පහළ සිටින රටවල් වෙනත් සාධක මගින් ඉදිරියට පැමිණ ඇති අන්දම යි. චීනය ගන්න. එය දේශපාලන පරිසරය යටතේ ඉන්නේ 93 වන ස්ථානයේ ය. නමුත් ආර්ථික ඉඩ ප‍්‍රස්ථා යටතේ 13 වන ස්ථානය සහ සොඛ්‍ය යටතේ 42 වන ස්ථානය ලබා ගනිමින් එරට ජීවත්විමට හොඳම 59 වන තැනට පැමිණේ. ඉන්දියාව ගන්න. එරට ආර්ථික ඉඩ ප‍්‍රස්ථා අතින් 38 සහ දේශපාලන පරිසරය අතින් 48 වන ස්ථානය ලබා ගන්නා නමුත් සමස්ත දර්ශකයේ ලබා ගන්නේ 78 වන තැන ය. ඊට හේතුව අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය සහ එහිම විපාකයක් වන පරමායුෂ සම්බන්ධයෙන් ලබා ගන්නා පහළ ස්ථානයන් ය.

රට         දර්ශකයේ ස්ථානය         අධ්‍යාපන ස්ථානය         සෞඛ්‍ය

ස්ථානය              ජීවන තත්ත්ව

ස්ථානය              ආර්ථික ඉඩ ප‍්‍රස්ථා

ස්ථානය              දේශපාලන පරිසරය

ස්ථානය

පින්ලන්තය        1              1              17            4              8              5

කැනඩාව            7              2              7              10            11            10

නොර්වේ            6              33            7              1              21            2

ශ‍්‍රී ලංකාව      66            66            61            73            69            69

චීනය    59            61            42            70            13            93

ඉන්දියාව            78            88            82            87            38            48

කියුබාව               50            20            29            32            72            96

ඇමෙරිකාව       11            26            26            9              2              14

කියුබාව දෙස බලන්න. එරට 50 වන තැන ඉන්නේ සමාජවාදී ක‍්‍රමය විසින් මුල්තැන දෙන ලද අධ්‍යාපනය සහ සෞඛ්‍ය යටතේ ලබා ගත් ප‍්‍රගතිය නිසා ය. එනමුත් දේශපාලන සහ ආර්ථික ප‍්‍රතිසංස්කරණ නොමැති වුව හොත් එම දිනා ගැනීම් දැන් ඇත්තේ අනතුරක ය. මන්ද යත් සමාජවාදී ක‍්‍රමය අර්බූදයකට හසුව ඇති නිසා ය.

මෙම දර්ශකය සකස් කිරීමේ දී මානව නිදහස සහ ප‍්‍රජානත්ත‍්‍රවාදී දේශපාලන වටපිටාව පිළිබඳ සාධකය එක් කරනු ලද්දේ නම් ශ‍්‍රී ලංකාව සිටිනු ඇත්තේ තව බෙහෝ පහළ ය. ඉන්දියාව දක්වන ආර්ථික ප‍්‍රවේගයට වඩා අප ඉන්නේ බොහෝ පහලිනි. එමෙන්ම දේශපාලන පරිසරය අතින් ද අප බොහෝ පහළ ය. අනාගතය දෙස බලන්නේ නම් වැදගත්ම සාධක දෙක ඒවාය. මන්ද යත් එම සාධක විසින් අනෙක් සාධක වෙනස් කළ හැකි නිසා ය.

ශ‍්‍රී ලංකාව වැඩිම ළකුන ලබා ගත් සාධක දෙක එනම් අධ්‍යපනය (66* සහ සොෟඛ්‍ය (61*  දිර්ඝ කාලයක් පුරා මෙරට ක‍්‍රියාත්මක වූ සුභ සාධක රාජ්‍ය පිළිවෙත්හි ප‍්‍රතිපලයන් ය. දේශපාලන සහ ආර්ථික ක්ෂේත‍්‍රයේ අඩු ළකුනු මෑත කාලීන දේශපාලන අර්බූදයන් හි විපාක ය. දුගී බාවයෙන් පිරි දකුණු ආසියාවේ පළමුවැන්නා වීම පිළිබඳව පුරාජේරු කියමින් සිටිනවා වෙනුවට අප කල්පනා කළ යුත්තේ ලෝකයෙන් 66 වැනියා දක්වා පහළට වැටීම පිළිබඳව ය. එපමනක් නොව මෙතැනින් තවත් පහළට නොවැටී ඉදිරියට යන්නේ කෙසේ ද පිළිබඳව ය.

ඉන්දියාව ශ‍්‍රී ලංකාවට පහළින් සිටින මුත් මෙම දර්ශකයේ ම කොටසක් ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇති ලෝක නායකයින් අතර ගෞරවයට ලක් වූ ජනනායකයින් දස දෙනා අතර මුලින් ම සදහන් වන්නේ ඉන්දියනු අගමැති මන්මොහන් සිං ය. ඔහු ගැන නිවස්වීක් සඟරාව මෙසේ කිය යි:

” හිටපු ආර්ථිකඥයකු වන විදග්ධවූත් නවීනවූත් අගමැති මන්මොහන් සිං 21වන සියවසේ නැගී එන බලවතකු බවට ඉන්දියාව පරිවර්ථනය කිරීමේ තීරණාත්මක භූමිකාවක් රඟ පෑවේ ය. එසේ නමුත් ලෝක නායකයින් අතර ගෞරවාදරය සිං දිනා ගෙන ඇත්තේ ඔහුගේ නිහතමානී පුද්ගල ශෛලිය විසිනි. ඔව්හු සිං හදුන්වන්නේ නිරහංකාර, විනීත, අ¥ෂිත නායකයකු ලෙස ය. ඔහු දේශපාලන නායකයින්ට ආදර්ශයකි.” ඔහු හැරණු විට දකුණු ආසියාවේ එවැනි එක් නායකයකු සමීක්ෂණය සදහන් කරයි. ඒ හරිත ගුරු ලෙස හදුන්වා දී ඇති මාලදිවයිනේ ජනාධිපති මොහොමඞ් නිශාද් ය. අපේ නායකියින් කිසිවකු එහි නැත.

28.08.2010

මාධ්‍ය නිදහස ඇතුළු ශ‍්‍රී ලංකාවේ මානව හිමිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම නිසා පසුගිය කාලය පුරා මෙරට සමාජ ක‍්‍රියාකාරීන්ට එරෙහිව නගන ලද  අවලාද කොතරම් වී ද? එවැනි කී දෙනෙකු නම්  පහර දීම් වලට ලක් වූයේ ද? පැහැරගෙන ගොස් අතුරුදහන් කරවන ලද්දේ ද? වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලද්දේ ද? තවමත් අවසන්ව නැති එම ක‍්‍රියාදාමය යටත් නැති ජනමාධ්‍ය නොනැවත බිය වද්දයි. අප සියළු දෙනාම වෙත එල්ල කරන ලද්දේ පට්ටා ගැසූ එකම එක චෝදනාවකි. එනම් මානව හිමිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අප එල්ටීටීයේ සහ ප‍්‍රභාකරන්ගේ අනියම් සගයින් ය යන අභූත චෝදනාව යි.
රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව කාලයෙහි වත්මන් ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රධානීන් එවකට අගමැති වූ වික‍්‍රමසිංහට ප‍්‍රසිද්ධියේ අභියෝග කළේ ප‍්‍රභාකරන් ත‍්‍රස්තවාදියකු ලෙස නම් කරන ලෙස ය. දේශපාලන සාකච්ජා මගින් ජනවාර්ගික යුද්ධය විසදීම කෙරෙහි බලාපොරොත්තු තැබූ වික‍්‍රමසිංහ ඒ අභියෝගයට බිය වූයේ නැත. එළෙෂ නම් නොකරන ලද වික‍්‍රමසිංහ ත‍්‍රස්තවාදයේ සහායකු ලෙස ලෙස හංවඩු ගැසුණි. ඒ එක නිදසුනක් පමණි.
එහෙත් දැන් බලවෟ අද ශ‍්‍රී ලංකාණ්ඩුවේ සගයකුව ආරක්ෂ ලේකම් රාජපක්ෂගේ කරවටා අත යවන තරමේ සිටින කුමරන් පත්මනාදන් කතා කරන රඟෟ. එල්ටීටීඊ ය සහ එහි නායක ප‍්‍රභාකරන් ගැන ඔහු ගෞරවයෙන් සහ ආදරයෙන් කතා කරන රඟ ෟ.
”ප‍්‍රභාකරන්ගේ පුත‍්‍ර චාල්ස් ඇන්තනි සිය පවුල ගුවන් මගින් රටින් පිටට ගන්නා ලෙස මගෙන් ඉල්ලා සිටීමෙන් පසු පසු මා සැළැස්මක් සකස් කළා. මා උක්රේනයෙන් පාචිච්චි කළ හෙලිකොප්ටරයක් මිලදී ගැනීමටත් කටයුතු යෙදුවා. නායකයා එකඟ නම් සැළැස්ම වූයේ චාල්ස් ඇන්ටනි හැර පවුලේ අය පිටරටකට ගෙන යන්න යි. නායකයා ඊට එකඟ නූනා නම් ඔහු, ඔහුගේ ආරක්ෂකයින් සහ ජේෂ්ඨ නායකයින් හෙලිකොප්ටරයෙන් වන්නියේ කැලෑබඳ පෙදෙසකට ගෙන යෑමයි ඊළඟ සැළැස්ම වුනේ. අනතුරුව මදීවදිනි, ත්වාරිකා දුව සහ බාලචන්ද්‍රන් බාල පුතා නැවකට ගෙන ගොස් පොරොන්දු වි සිටි රටවල් තුනෙන් එකකට ගෙන යෑමට මා නැවෙහි සිටීමට එකඟ වුනා. ඒ රටවල් දෙකක් අප‍්‍රිකාවේ. එකක් ආසියාවේ.
”මේ මෙහෙයුම සඳහා මට ඩොලර් මිලියන 15ක් අවශ්‍ය වුණා. නමුත් එය ලැබුණේ නැහැ. ඒක කණගාටුවට කාරණයක්. අවශ්‍ය උදව් එල්ටීටීඊ ජාත්්‍යන්තර ජාලයෙන් නොලැබුණාම නම හුඟක් කළබලයට පත් වුනා. මම කුලී ගුවන් නියමුවන් පවා සොයා ගත්තා. නමුත් මුදල් නැතිව මට කිසිවක් කර ගන්න බැරි වුණා. මැයි මාසයේ මැද භාගයේ දී ශ‍්‍රී ලංකා හමුදා තුන් පැත්තකින් පහර දීම පටන් ගත්තාට පස්සේ මහත් වේදනාවකින් මා සැළැස්ම අත හැරියා. අවශ්‍ය උදව් නොකිරීම ගැන මට දරුණූ තරහක් තිබුණා එල්ටීටීඊ ජාත්‍යන්තර ජාලයේ නායකයින් එක්ක.
”අන්තිමේ දී පවුලම මැරුණා. බාලචන්ද්‍රන්ගේ මරණය ගැන මා අතිශය දුක්වුණා.  ඔහුට වසය 12යි. මා ඔහු දැක තිබුණේ නැහැ. නමුත් මා ප‍්‍රභාකරන්ට කතා කරන විට ” මෙන්න කේපී මාමාට කතාකරන්න යැයි ඔහු දුරකථනය සිය ඔඩෙක්කුවේ සිටි බාලචන්ද්‍රන්ට දීමට පුරුදුව සිටියා. ඉතින් මා ඒ විදියට බාලචන්ද්‍රන්ට ඒ දිනවල කතා කරනවා.
”යුද්ධය ඇවිල ගොස් ෂෙල් ප‍්‍රහාර උත්සන්න වූ විට දරුවා හුඟක් බය වී සිටියා. චාලස් ගුවන් මගින් බේරා ගැනීමේ සැළැස්මක් සකස් කරන ලෙස කී පසු ලාබාල බාලචන්ද්‍රන්ට කියා තිබුණා ඔහු ළගදීම කේපී මාමා ළඟට යවන බව. පුංචි හාදයා ඔහුගේ බඩු ටිකක් පුංචි බෑගයකට දමාගෙන හැම තැනම අරගෙන ගියාලූ, ‘මම කේපී අංකල් ළඟට යනවා’ කිය කියා.
”බාලවන්ද්‍රන් පුංචි බෑගයත් අරගෙන ඇවිදිනවා මැවී පෙනෙන මට දුකකුත් මුදල් නොදීම ගැන වෛරයකුත් ඇති වෙනවා.
”ප‍්‍රභාකරන් පරාජය කළ යුද හමුදා පිරිස් ඔහු ගැනත් ඔහු මිය ගිය අන්දම ගැනත් ඉහලින් කතා කරනවා. ආරක්ෂ අංශයේ ඉහළම පුද්ගලයින් (මා කතා කරන්නේ කා ගැනද කියා ඔබට හිතා ගන්න පුළුවන්* මෙම කණ්ඩායම අවසානය දක්වා යටත් නොවී සටන් කළ ආකාරය  තම සිත්හි  අතිශය ලෙස කාවැදුණු බව  මට කීවා. නමුත් සමහරු මරනයෙන් පසු ප‍්‍රභාකරන්ට අපහාස කරනවා. මට අවශ්‍යයි කියන්න මගේ නායකයා අවසානය දක්වාම සටන් කළ බව. ඔහු වීරයකුගේ මරණය උරුම කර ගත්තා.” ( කුමරන් පත්මනාදන් කැනඩාවේ වාසය කරන ජනමාධ්‍යවේදී ඞී.බී.එස්, ජෙයරාජ් සමඟ කළ දීර්ඝ දුරකතන සාකච්ජාව, තුන්වන කොටස. සම්පූර්ණ සාකච්ජාව ඉංග‍්‍රිසි බසින් කියවීමට පිවිසෙන්න :යඑඑචථරැුරැුඅඅඅගාඉිවැහ්ර්වගජදපරැු *
ලියා දැක්වීම අනවශ්‍ය තරමටම කේපී ප‍්‍රභාකරන් සම්බන්දයෙන් දක්වන ගෞරව සම්ප‍්‍රයුක්ත ආකල්පය මෙම දීර්ඝ සාකච්ජා පුරාම පෙනෙන්ට තිබේ.
ප‍්‍රභාකරන් වීරයෙක් ලෙස මිය ගිය බව අප කවරකු විසින් හෝ කීවේ නම් අමාත්‍ය කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ලගෙන් අපට හොදවායින් දෙක තුනක් නොව බඩ යන්නම අසා ගන්නට තිබුණි. වාර්තාලාභී මරණිය උපවාසකරු වීරවංශ ගෙන් රූපවාහිනී වැඩ සටහන් දෙක තුනකින්ම අපේ මාපියන්ටත් එක්ක අසා ගන්නනට තිබුණි. සමහර විට ජනාධිපතිවරයා ම මාසික ජනමාධ්‍ය සැදෑවේ දී ‘අන්න සුනන්ද ප‍්‍රභාකරන් වීරයෙක් කරලා’ යැයි විහිළුවට වාගේ කියන්නටත් තිබුණි.
කුමරන් පත්මනාදන් නොහොත් කේ.පී.ට සමාව දී පුනරුත්ථාපනය කර ගැනීමට අප විරුද්ධ නොවිය යුතු ය. අප විරුද්ධ විය යුතු වන්නේ ඔහුට පමණක් විශේෂ සැළකීමක් කිරීම ගැන ය. දැන් කේ.පී.ට රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයක් ද තිබේ. දෙමළ ඩසය්පොරාව සමඟ සාකච්ජා කරමින් ආණ්ඩුවාදී සමාජ ව්‍යාපාරයක් ගොඩ නැගීමට අවස්ථාව තිබේ. ලෝකයේ එහා කොනේ සිටින ජනමාධ්‍යවේදීන් සමඟ පැය ගනන් නිදහසේ කතා කිරීමට ද නිදහස් තිබේ. ඒ සියල්ලටම වඩා එල්ටීටීඊ ය සහ ප‍්‍රභාකරන් ගැන ගෞරවයෙන් ආදරයෙන් කතා කිරීමටත් නිදහස් තිබේ.
එසේ නමුත් සිර ගත කර සිටින එල්ටීටීඊ සැකකරුවනට සිය දෙමාපියන් සමගවත් කතා කිරීමට නිදහසක් නැත. අත් අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු අතුරුදහන් වූ බව කියන අනෙක් එල්ටීටීඊ නායකයින් ගැන ආණ්ඩුවේ වගවීමක් නැත. යළි පදිංචිකරන ලද දෙමළ ජනයාට විවෘත සිර ගෙදරකට වඩා වැඩි නිදහසක් ලැබී නැත.
ආණ්ඩුවට කුමණ හෝ හේතුවක් නිසා කේ.ප.ී සිය තුරුලට ගැනීමට අවශ්‍ය වූයේ නම් ඒ සඳහා විවෘත සහ නීත්‍යනුකූල ක‍්‍රියා මාර්ගයක් අනුගමනය කිරීමට තිබුණි. ඊට උදාහරණයක් 71 කැරැුල්ල සපයයි.
අපේ ජීවිතයේ ම කොටසක් වූ 1971 කැරැුල්ලේ මුල් පෙළේ ප‍්‍රධානීන් දෙදෙනෙකු ම  කේපී මෙන් රජයේ පැත්ත ගත්තේ ය. පසුව අප බොහෝ දෙනෙකුට සිර දඬුවම් දීමට අපේ එම නායකයින්ගේ සාක්ෂි ද උපයෝගි කර ගැනුණි. නමුත් එහි දී වෙනසක් තිබුණි. එම දෙදෙනා ම  කැරැුල්ල, ජවිපෙ සහ විජේවීර විරෝධී උග‍්‍ර ස්ථාවරයක් ගත්හ. කේ.පී. එල්ටීටීඊ යේ උරුමකරු වීමට උත්සාහ දරන මුත්  ජවිපෙ උරුමකරුවන් ලෙස පෙනී සිටීමට ඔව්න් උත්සාහ ගත්තේ නැත. එමෙන්ම මහ නඩුවේ විත්තිකරුවන් ලෙස නම් කළ ඔව්න් ද නඩු විභාගය අවසන් වනතුරු ම රඳවා සිටියේ අප මෙන් ම වැලිකඩ සිර ගෙදර ය. කෑවේ කල්දේරම් බත් ය. නිදා ගත්තේ රෙට්ටුවේ ය. නැත්නම් බූරු ඇදේ ය. නෑවේ විසිල් එකට ය. අධිකරණය ඉදිරියේ චෝදනාවන්ට වරද පිළිගත් ඔව්නට සමාව ලැබුණේ නඩු විභාගය අවසානයේ දී ය. එම ක‍්‍රියාවලිය විවෘත සහ විනිවිද පෙනෙන සුළු විය. කේ.පී. සම්බන්ධයෙන් ද අනුගමනය කළ යුතුව තිබුනේ එවැනි පියවරකි.
අද කේ.පී.ට දේශපාලනයේ යෙදීමට අවසර තිබේ. මංත‍්‍රිවරුනට පවා නැති පහසුකම් යටතේ සරණාගත පිරිස් සංවිධානය කර ගැනීමට අවසර තිබේ. එල්ටීටීයේ නායකයකු ලෙස පෙනී සිටීමට අවසර තිබේ. රජ බොජුන් වළදමින් සැප ඇතිව ජිවත්වීමට අවසර තිබේ. කෙටියෙන් කේ.පී.ට නීතියක් නැත. ඒ එකම එක හේතුවක් උඩ ය. : එනම් වත්මන් පාලකයිනට දේශපාලන වශයෙන් සහාය දැක්වීමේ සහ අවනත වීමේ කොන්දේසිය යි. මන්ද යත් අද රටේ නීතිය යනු අවනත වීම  නිසා ය. අදෝමැයි, වීරයකු වීමට නම් අද ශ‍්‍රී ලංකාවේ අවශ්‍ය කරන්නේ කීකරු වීමය.
ශ‍්‍රී ලංකාවේ නීතියේ පාලනය වෙනුවට ඇති වී තිබෙන පාලක දේශපාලකයිනගේ පාලනයේ දෙවන පුද්ගල නිදර්ශනය කුමරන් පත්මනාදන් ය. ප‍්‍රථම සහ ලොකුම නිදර්ශනය සරත් පොන්සේකා ය.
28.08.2010

சுனந்ததேசப்பிரிய‐

யுத்தத்தின் பின்னர் ஒருவருடம் கடந்துள்ள நிலையில் இலங்கையின் வடக்கின் யுத்த களத்தின் தற்போதைய நிலைகள் என்ன என்பது குறித்து தேசிய ரீதியாக மாத்திரமல்லாது சர்வதேச ரீதியாகவும் உன்னிப்பான அவதானத்திற்கு உள்ளாகியிருப்பதை கடந்த மாதத்தில் காண முடிந்தது. ஜனாதிபதியின் இந்திய விஜயத்தின் அடிப்படை நோக்கமும் யுத்தத்தின் பின்னர் இலங்கையின் நிலைமை சம்பந்தமாகவே அமைந்திருந்தது. அண்மையில் சர்வதேச தூதுக்குழுவினர் பலர் இலங்கைக்கு வந்தனர். யுத்தத்தின் பின்னர் தீர்க்கப்பட வேண்டிய சிக்கல்கள் தொடர்பாக புதுடில்லி முதல் ஐரோப்பா வரை பல்வேறு கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. எனினும், இலங்கையில் சகல தரப்பினரும் கலந்துகொள்ளும் அவ்வாறான பேச்சுவார்த்தைகள் எதுவும் இடம்பெறவில்லை. இப்படியான பேச்சுக்கு மேடையாக அமைய வேண்டிய ஊடகங்களும் அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவில்லை.

சர்வதேச ரீதியில் பகிரங்கமாகவும், இலங்கையில் ஓரளவு ஆங்கில மொழி ஊடாக இந்த கலந்துரையாடல்கள் இடம்பெற்றன. எனினும், இவை அதிகார ஊடகங்களுக்குள் இடம்பெறவில்லை. இணையத்தள ஊடகங்களிலேயே இந்தக் கருத்தாடல்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. வடக்கின் யுத்த பூமியில் தற்போது காணக்கூடிய சுவிசேசமான அடையாளங்கள் என்ன? யுத்தத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில் யுத்தம் புரிந்த இரு தரப்பினராலும் பொதுமக்களுக்கெதிராக மேற்கொள்ளப்பட்ட குற்றங்கள் என்ன? முகாமில் அடைக்கப்பட்டுள்ள மக்களின் பிரச்சினைகள் என்ன? அந்த மக்கள் எவ்வாறு தற்போது வாழ்ந்து வருகின்றனர்? அவர்களின் அடிப்படை கோரிக்கைகள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகள் என்ன? அமைதி மற்றும் சகவாழ்வை ஏற்படுத்த இலங்கை மேற்கொள்ளக்கூடிய நடவடிக்கை என்ன? போன்ற விடயங்கள் இந்தக் கலந்துரையாடல்களில் முக்கியத்துவம் பெற்றன. கவலைக்குரிய விடயம் என்னவெனில், இலங்கை மக்களுக்கு இந்தக் கலந்துரையாடல்கள் முற்றாக மறைக்கப்பட்டதாகும்.

உதாரணமாக ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டால், ஜெனீவா மனித உரிமை ஆணைக்குழுவில் தனது அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்த ஐ.நா.வின் விசேட பிரதிநிதிகள் இலங்கையில் பாரதூரமான மனித உரிமைகள் ஏற்பட்டுள்ளதாக கூறினர். அரசாங்கத்தின் சார்பில் பதிலளித்த சட்டமா அதிபர் அந்தக் குற்றச்சாட்டுக்களை நிராகரித்தார். இந்த நிராகரிப்பு கதைகள் அனைத்தும் இலங்கை மக்களுக்கு சிங்கள மொழியில் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

தற்போதைய சட்டமா அதிபருக்கு முன்னர் ஜெனீவா மனித உரிமை ஆணைக்குழுவில் இலங்கையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய முன்னாள் சட்டமா அதிபர் தற்போது யுத்தத்திற்கு அடிப்படையாக அமைந்த விடயங்களை ஆராயும் ஆணைக்குழுவின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். இவரும் அப்போது மனித உரிமை ஆணைக்குழுவின் முன் இலங்கையில் எவ்வித மனித உரிமை மீறல்களும் இடம்பெறவில்லை எனவும் அதற்கு அரசாங்கம் பதில் கூறவேண்டியதில்லை எனவும் கூறியிருந்தார். மனித உரிமைகள் குற்றச்சாட்டுக்களிலிருந்து அரசாங்கத்தைப் பாதுகாக்கும் தொழில் ரீதியான அதிகாரி ஒருவரின் தலைவர் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள ஆணைக்குழு மூலம் யுத்தத்தில் கொல்லப்பட்ட மக்கள் தொடர்பான உண்மை வெளிவரும் என்பதை நம்பமுடியாது என்ற கேள்வி மனித உரிமை ஆணைக்குழுவில் ஏற்பட்டது.

யுத்தம் முடிவடைந்து ஒருவருடத்தின் முன்னர் ஜெனீவா மனித உரிமை ஆணைக்குழுக் கூட்டத் தொடரில் இலங்கைக்கெதிராக முன்வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுக்கள் மாத்திரமல்லாது சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் வெளியிட்ட இலங்கை தொடர்பான அறிக்கைகளையும், இலங்கை மக்கள் வாசிக்கவோ அதனை கேட்கவோ சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறான குற்றச்சாட்டு அறிக்கைகள் அல்லது விமர்சனங்கள் இருக்கின்றது என்பதை அரசாங்கம் அவற்றுக்கெதிராக தெரிவிக்கும் கருத்துக்கள் மூலமே அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. இலங்கை ஊடகங்கள் இப்படியான அறிக்கைகளைத் தற்போது வெளியிடுவதில்லை. இது மியன்மார் மற்றும் ஈரான் ஊடகங்கள் கைகொள்ளும் நடைமுறையாகும். அந்த நாடுகளின் மக்கள் தமது ஆட்சியாளர்களுக்கு எதிராக சுமத்தும் குற்றச்சாட்டுக்களுக்கு பதிலளிக்கும் அந்நாட்டு அரசாங்கம் அதனை முற்றும் முழுதான பொய்யென அரச ஊடகங்கள் வெளியிடும் செய்திகள் மூலமே அறிந்துகொள்ள முடியும்.

ஜனநாயக சமூகத்தில் முக்கியமான நபர் நாட்டின் குடிமகனாவார். சமூக ஜனநாயகம் நாட்டு குடிமக்கள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டால் மாத்திரமே பாதுகாக்கப்படும். தகவல் அறிந்துகொள்ளும் உரிமை மிகமுக்கியமான உரிமை என மனித உரிமை சாசனங்களில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விடயம் என்பதால் தமது நாட்டின் அரசாங்கம், எதிர்க்கட்சி, இராணுவம், ஆயுத அமைப்புகள் போன்ற எந்த தரப்பினர் மீதும் சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுக்கள் அல்லது கெட்ட செய்திகளை ஆராய்வதும், அதனை அறிந்துகொள்வதும் மக்களுக்கு இருக்கவேண்டிய உரிமைகளாகும். அதுகுறித்து தெளிவான தீர்மானமொன்றை எடுக்க அந்த மக்களுக்குச் சந்தர்ப்பம் வழங்குவதற்காகவே இந்த உரிமைகள் வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒருநாட்டில் ஊடக சுதந்திரம் இருக்கின்றதா? இல்லையா? என்பதைத் தீர்மானிக்கும் விடயமாக அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளை கண்டறிந்து அச்சமின்றி அதனை விமர்சிப்பதன் மூலமே அறிந்துகொள்ள முடியும். இதற்கு ஊடகங்கள் தயாரா? அதற்கான அவகாசம் இருக்கின்றதா? என்பதன் அடிப்படையில் இந்த விடயம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அரசாங்கம் அல்லது ஆயுத அமைப்பொன்றின் தவறான செயற்பாடுகள் காரணமாக பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு தளமொன்றை வழங்க ஊடகங்கள் எந்தளவில் தயாராக இருக்கின்றன என்பதும் முக்கியமாகும்.

ஐக்கிய நாடுகளின் மனித உரிமை தொடர்பான ஆணையாளர், இலங்கை தொடர்பாக இவ்வாறு தெரிவித்திருந்தார். கடந்த மே மாதம் இலங்கையின் ஆயுத மோதல்கள் முடிவுக்கு வந்து ஒருவருடம் கழிந்துள்ளது. அந்நாட்டில் நடைபெற்ற யுத்தத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் பாரதூரமான விடயங்கள் சம்பந்தமாக மனித உரிமைப் பேரவையில் நடைபெற்ற விசேடக் கூட்டத்தொடரில் இலங்கையினால் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை மீளாய்வு செய்யுமாறு நான் மனித உரிமைப் பேரவையிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன். அந்தக் கூட்டத்தொடரின் பின்னர் உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்த அகதிகளை மீள்குடியேற்றுதல், அவசரகாலச் சட்டவிதிகளில் தளர்வை ஏற்படுத்துதல் போன்றவற்றில் சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நியாயத்தை நிறைவேற்றி நிவாரணங்களை வழங்குதல் போன்ற விடயங்களில் பொதுவான சகவாழ்வை ஏற்படுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகளில் செயற்பாட்டு ரீதியான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும். அண்மையில், சில விடயங்களை ஆராய்வதற்காக அரசாங்கம் அனுபவங்கள் மூலம் நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்தும் ஆணைக்குழுவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. எவ்வாறாயினும், கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட அனுபவங்கள், புதிய தகவல்களின் அடிப்படையில், இந்த நோக்கத்தை சிறந்த முறையில் அடைய இலங்கைக்குள்ளும், சர்வதேச ரீதியிலும் மக்களின் நம்பிக்கையை வென்றெடுப்பதற்காக சுயாதீன, சர்வதேச விசாரணைக் குழுவொன்று நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்பதே எனது நம்பிக்கையாகும்|| என ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணையாளர் தெரிவித்திருந்தார்.

இந்த நிலையில் ஐக்கிய நாடுகளின் சட்டவிரோத கொலைகள் தொடர்பான விசேட பிரதிநிதி பிலிப் அல்ஸ்டன், யுத்த மோதல்களின் இறுதி மாதங்களில் சுமார் 30,000 மக்கள் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும் மனித உரிமை மற்றும் மனிதாபிமான சட்டங்கள் பாரதூரமான வகையில் மீறப்பட்டதாக சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுக்கள் தொடர்பில்ச சர்வதேச விசாரணையொன்றை அவசியமெனத் தெரிவித்தார். இவ்வாறான விசாரணை அத்தியாவசியமானது என்பதற்கான புதிய பல தகவல்கள் கிடைத்திருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

அதேவேளை, ஊடக சுதந்திரம் தொடர்பாக ஐக்கிய நாடுகளின் விசேட பிரதிநிதி மனித உரிமை ஆணைக்குழுக் கூட்டத்தில் கருத்து தெரிவித்தபோது, இலங்கையில் செயற்படும் மனித உரிமை அமைப்பு, மனித உரிமை பாதுகாவலர்கள் மற்றும் ஊடகவியலாளர்களின் செயற்பாடுகள், சட்டவிரோதமாக்கப்படும் கவலைக்குரிய நிலைமை அதிகரிகத்து வருவதைக் காணமுடிவதாகக் கூறினார்.

இரகசிய சிறைவைப்புக்கள் தொடர்பாக மனித உரிமை பேரவை முன்வைத்த அறிக்கை இலங்கை குறித்து இவ்வாறு தெரிவித்தது. ஷஷஇலங்கை தொடர்பான இறுதி கண்காணிப்பில் கடத்தல்கள், இரகசிய சிறைவைப்புகள் போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையவர்களுக்கு தண்டனை வழங்கப்படாமை தொடர்பாக கவலை வெளியிடப்பட்டது. கடத்தல் மற்றும் சட்டவிரோதமாக தடுத்துவைத்தல் மாத்திரமல்லாது சித்திரவதைக்கு உட்படுத்துவது தொடர்பாக ஆயுதப் படையினருக்கெதிராக தாக்கல் செய்யப்படும் வழக்குகள் முழுமைபெறுவதில்லை எனவும் குழுவின் அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.||

மனித உரிமை ஆணைக்குழுவில் கருத்து வெளியிட்ட ஐரோப்பிய ஒன்றியம், சுயாதீனமாக பிரச்சினைகளை கண்டறியும் விசாரணை மூலம் மாத்திரமே தேசிய ஐக்கியத்திற்கான வழி ஏற்படும் என்பது ஒன்றியத்தின் நம்பிக்கையாகும். இதன்முதற்கட்டமாக ஐக்கிய நாடுகள் செயலாளர் நாயகம் அமைக்கவுள்ள நிபுணர்கள் குழு நியமனத்திற்கு ஐரோப்பிய ஒன்றியம் ஆதரவு வழங்கும் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

எனக்கும் தெரிந்த வகையில் இந்த அறிக்கைகள் அனைத்தும் திரிபுபடுத்தப்படாத வகையில் இலங்கை ஊடகங்களில் வெளியிடப்படவில்லை. யுத்தத்தின் முடிவில் இலங்கை ஊடகங்கள் எதிர்நோக்கும் நிலைமைகளை அறிந்துகொள்ள இந்த விடயம் மோதுமானதாகும். இலங்கை சம்பந்தமாக மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம், சர்வதேச நெருக்கடிகள் குழு, யுத்தத்தின் ஓராண்டு நிறைவை முன்னிட்டு நீண்ட அறிக்கைகளை வெளியிட்டன. இந்த அறிக்கைகளை இலங்கை அரசாங்கம் கண்டித்துள்ளது. இந்த அறிக்கைகளில் என்ன உள்ளக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதை மக்கள் அறியவில்லை. அரசாங்கத்தின் விமர்சனம் மூலமே அந்த அறிக்கைகள் குறித்து மக்கள் தீர்மானிப்பதற்கான ஒரே வாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது.

அரசாங்கத்திற்கு பக்கசார்பாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட போதும் ஜனாதிபதி தேர்தல் காலத்தில் சில முரண்பாடுகளை ஏற்படுத்திக் கொண்ட ஊடக வலையமைப்பொன்று அண்மையில் மூடப்பட்டதுடன் அதன் தலைவர்கள் நாட்டை விட்டுச் சென்றுள்ளனர். மற்றுமொரு ஆங்கிலப் பத்திரிகையை மூடப்போவதாக அசராங்கத்தின் அதிகாரமிக்க ஒருவர் அச்சுறுத்தியுள்ளார். லங்காநியூஸ்வெப் இணையத்தளம் இலங்கை அரசாங்கத்தினால் தொடர்ந்தும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. லங்காஈநியூஸ் அமைந்துள்ள கட்டிடத்திலிருந்து அவர்களை வெளியேறுமாறு அழுத்தங்கள் பிரயோகிக்கப்பட்டுள்ளன. சிரச ஊடக வலையமைப்பின் தலைமையகத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்தியவர்கள் விடுவிக்கப்பட்ட போதிலும் அதன் செய்திப் பிரிவின் பணிப்பாளராக பணியாற்றிய சுசில் கிந்தல்பிட்டிய பிணை மறுக்கப்பட்ட நிலையில் இரண்டு மாதங்கள் விளக்கமறியலில் வைக்கப்பட்டார். டெய்லிமிரர் ஊடகவியலாளர் கடந்த மே மாதம் 6ம் திகதி மஹரகமயில் வைத்து ஜனாதிபதியின் பாதுகாப்புப் பிரிவினரால் தாக்கப்பட்டார். லங்கா பத்திரிகையின் பெண் ஊடகவியலாளர் மே மாதம் 30ம் திகதி தாக்கப்பட்டார். இந்த ஊடகவியலாளர்கள் தாக்கிய எவருக்கு எதிராகவும் எவ்வித நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படவில்லை.

யுத்தம் முடிந்து ஒருவருடம் கடந்துள்ள நிலையில் ஆயிரக் கணக்கில் மக்கள் கொல்லப்பட்ட வன்னியில் சுதந்திரமான ஆய்வொன்றில் ஈடுபட இதுவரை ஊடகவியலாளர்களுக்கோ, ஊடகங்களுக்கோ அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. யுத்தம் முடிந்து ஒருவருடம் கடந்த பின்னரும் நாம் ஒரே இடத்திலேயே இன்னும் இருக்கிறோம்.

International press freedom mission which visited Sri Lanka in November 2009 says in its report  that ” in effect, the case ( of the murder of Wikramathinge) remains where it was when the preliminary inquest into the murder was held.” Further the report provides detailed description of how police is dragging the case without submitting any substantive evidence. It points out that the autopsy report on the murder has not been placed before the  Magistrate’s Court during the 26 court hearings, that took place from January – December 2009.

The sub section of the report titled  ’Murder of Lasantha Wikramathunge’ concludes saying ” The murder of Wickramatunge was one of three serious attacks on the media in January. It was by far the most heinous, since the other two – the fire-bombing of the Sirasa TV studios in Colombo and a brutal knife-attack on Upali Tennakoon, editor of a Sinhala daily . All three attacks have gone unpunished.” Here is the relevant section of the final report .

” Murder of Lasantha Wickramatunge

A year that began with the daylight murder of Lasantha Wickramatunge, whose characteristic campaigning style made him one of the most widely recognised journalists in Sri Lanka, ends with the crime far from being solved. Lasantha Wickramatunge’s brother, Lal Wickramatunge, chairman of the Leader group of publications, recounts a story of apathy and indifference. “There have been hearings of the case every two weeks,” he says, “but no evidence of any progress in identifying the guilty.”

Most procedural flaws identified in the initial investigations still persist. The autopsy report on the murder has not been placed before the Mount Lavinia Magistrate’s Court, where the case is being heard. The hearings are proceeding on the basis of a magistrate’s inquiry immediately after the murder, which established a gunshot wound as the cause of death. This, according to reliable witnesses, is contrary to the conclusions of doctors in Colombo’s Kalubowila hospital, who first examined Lasantha Wickramatunge on January 8 when he was brought in, grievously injured.  The discrepancies are not being reported here in deference to the Wickramatunge family’s sensitivities. But the mission believes from the information it gathered that the Sri Lankan police and security authorities have information on the murder that they are yet to place before the public.

On January 29, two days after the President announced that a breakthrough in the murder investigation was imminent, police arrested two trishaw drivers in Colombo. One, found to be in possession of the mobile phone that Wickramatunge had with him the day he was killed, was soon released, as he was found to have bought the phone from the second man.

The sole detainee, identified as B. Sugatha Perera, reportedly stole the phone from Wickramatunge, perhaps as he was being transferred to hospital. Perera remains in custody at this writing, though without charge. It is believed that the most serious charge that could be laid against him is theft.

On November 13, at the 24th hearing of the case, the prosecution conceded that the interrogation of Perera had not yielded any substantive information. The chief magistrate ordered Perera’s remand till November 26 and asked for a full report on the state of investigations by that date.

At the next hearing, a lawyer representing the Wickramatunge family expressed dissatisfaction with the investigation and asked for a judicial direction transferring the case to the CID. The prosecution argued that investigations then under way were seeking to identify how Perera obtained the phone. The court directed the prosecution attorney to inquire of Sri Lanka’s top police official, the Inspector General of Police (IGP), about the feasibility of the CID taking over the case. On December 10, the investigations were formally handed over to the CID on a directive from the IGP.

In effect, the case remains where it was when the preliminary inquest into the murder was held. Wickramatunge’s widow, Sonali Samarasinghe, had at that time asked that the investigation be handed over to the CID, assisted if possible by international forensic experts. Her request, made within a week of the murder, was reiterated at a February 18 hearing. And on March 15, Sonali Samarasinghe addressed a letter to Sri Lanka’s President, reminding him of numerous public assurances he and his ministers had held out, that justice would be done.

The murder of Wickramatunge was one of three serious attacks on the media in January. It was by far the most heinous, since the other two – the fire-bombing of the Sirasa TV studios in Colombo and a brutal knife-attack on Upali Tennakoon, editor of a Sinhala daily generally compliant to government diktat – did not involve loss of life.  Tennakoon left Sri Lanka shortly afterwards and All three attacks have gone unpunished.”

Sukumar Muralidharan of  International Federation of Journalists , Anthony Mills of International Press Institute, , S. Arulselvan  of International Media Support, Copenhagen participated in the November mission. The International Press Freedom Mission to Sri Lanka has made  four visits to Sri Lanka since 2006 and it comprises 11 international Press Freedom organisations. The final report of the mission will be issued shortly as a print and on line version.